فناوری ها، اولویت ها و نیازهای مشتریان و پویایی های بازار به سرعت درحال تغییر هستند و عواملی همانند رقابت جهانی، نیروهای اقتصادی جدید، افزایش تضاد و تعرضهای جهانی همگی باعث شده اند تا سازمانها بیش از گذشته با شرایط عدم قطعیت مواجه شوند؛ در این وضعیت، سازمانها برای حفظ جایگاه رقابتی و مطلوب خود باید مستمرا استراتژی خود را مورد تست قرار داده و مطابق با پویایی های بازار و شرایط عدم قطعیت ، مجددا استراتژیهای جدیدی تعریف كنند. مفهوم عدم قطعیت و بازآفرینی استراتژیها از گذشته در مركز توجه بسیاری از تئوری های قدرتمند حوزه مدیریت استراتژیك قرار داشته و به عنوان عناصرو مولفه های اصلی برای درك مزیت رقابتی سازمان مطرح شده است. افزایش سطوح و انواع عدم قطعیت ها مسائل و ملاحضات بسیار مهمی هستند كه برروی دوام پذیری مزیت رقابتی، روش یادگیری و تطبیق با عوامل محیط خارجی، رویكردهای مدیریت نوآوری و دانش، و سطح جذابیت استراتژی ها و مدلهای سازمانی متفاوت، تاثیرگذارهستند.